Robert Murray M’Cheyne

“Του λέει ο Ιησούς: Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή. Κανείς δεν πάει κοντά στον Πατέρα εκτός αν περάσει από μένα” (Ιωάν. 14,6).

Eνας ηλικιωμένος σοφός είπε ότι πολλές φορές όταν ο Θεός είναι κοντά μας με άφθονες τις ευλογίες Του για μας, τότε είναι που εμείς αμαρτάνουμε ακόμη περισσότερο. Αυτό κάνει την αγάπη Του να φαίνεται ακόμη μεγαλύτερη

Στα λόγια του Ιησού στο Ιωάν 14,6 βρίσκουμε ένα σχετικό παράδειγμα. Ποτέ άλλοτε η καρδιά του Χριστού δεν ήταν τόσο γεμάτη από τρυφερή και κυρίαρχη αγάπη για τους μαθητές Του, από τη στιγμή που τους είπε, “Ας μην ταράζεται η καρδιά σας”. Είχαν πολλούς λόγους για να είναι ταραγμένη η καρδιά τους. Τους είχε πει ότι θα τους αφήσει. Τους είχε πει ότι κάποιος θα Τον προδώσει, κάποιος άλλος θα Τον αρνηθεί, ότι θα τους προσβάλλουν εξ αιτίας Του εκείνο το ίδιο βράδυ. Ισως ακόμη να νόμιζαν ότι θα άφηνε γιατί ήταν θυμωμένος μαζί τους. Οποια όμως κι’ αν ήταν η αιτία της ταραχής τους, η αγκαλιά του Χριστού ήταν ξέχειλη από αγάπη και τα λόγια Του ήταν σταγόνες μόνο από το ξεχείλισμα της αγάπης Του: “Ας μην ταράζεται η καρδιά σας. Να’χετε πίστη στο Θεό, και σ’ εμένα να’χετε πίστη”. Ποτέ πριν κανείς δεν είχε ψιθυρίσει τέτοια λόγια πιστής τρυφερότητας σ’ αυτόν τον παγωμένο κόσμο. Κι’ όμως, πόσο ψυχρή, σκοτεινή και φτωχή ήταν η ερώτηση με την οποία ο Θωμάς διέκοψε τα θεϊκά λόγια: “Κύριε, δεν ξέρουμε πού πηγαίνεις πώς λοιπόν μπορούμε να ξέρουμε την οδό που οδηγεί εκεί;” Αλλά και με πόση κατανόηση αντιμετωπίζει ο Χριστός αυτήν την ψυχρότητα! Με πόση αγάπη ξεκινάει από το άλφα της σωτηρίας και απαντά και μάλιστα με το παραπάνω στο Θωμά! Του δίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα εκείνος ζητά ή σκέπτεται. Εκείνος ρώτησε για τον τόπο και το δρόμο, και ο Χριστός του απάντησε “εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή. Κανείς δεν πάει κοντά στον Πατέρα εκτός αν περάσει από μένα”. Αυτή μπορεί να θεωρηθεί μια πλήρης περιγραφή του ευαγγελίου της σωτηρίας. Ας δούμε λοιπόν τα διάφορα τμήματά της.

Ι. Ο Χριστός είναι η Οδός. “Εγώ είμαι η οδός… Κανείς δεν πάει κοντά στον Πατέρα…” κτλ. Ολόκληρη η Γραφή διακηρύττει ότι από τη φύση μας δεν έχουμε πρόσβαση στον Πατέρα. Είμαστε από τη φύση μας γεμάτοι αμαρτία, ενώ ο Θεός είναι από τη φύση Του απεριόριστα άγιος – αποστρέφεται την αμαρτία. Οπως ακριβώς από τη φύση του ένα ευαίσθητο φυτό απομακρύνεται από το άγγιγμα του ανθρώπινου χεριού, έτσι ο Θεός, από την ίδια Του τη φύση, απομακρύνεται από το άγγιγμα της αμαρτίας. Είναι αιώνια αποχωρισμένος από τους αμαρτωλούς. Τα μάτια Του είναι τόσο καθαρά που δεν ανέχεται την ανομία.

Αυτό το έδειξε παραστατικά στον Αδάμ και τους πατριάρχες. Οσο ο Αδάμ περπατούσε δίκαια, ο Θεός ήταν μέσα σ’αυτόν, περπατούσε μαζί του και είχε κοινωνία μ’ αυτόν. Οταν όμως ο Αδάμ έπεσε, “ο Θεός έδιωξε τον άνθρωπο έβαλε στα ανατολικά του κήπου τα χερουβίμ και το πύρινο περιστρεφόμενο ξίφος, για να φυλάνε το δρόμο που οδηγούσε στο δένδρο της ζωής”. Αυτό το πύρινο ξίφος ανάμεσα στα χερουβίμ ήταν ένα θαυμάσιο έμβλημα του Θεού – του δίκαιου Θεού που μισεί την αμαρτία. Στη βάτο, εμφανίστηκε στον Μωϋσή σαν “πύρινη φλόγα”. Εδώ όμως εμφανίζεται ανάμεσα στα χερουβίμ σαν ξίφος – ένας δίκαιος Θεός που μισεί την αμαρτία. Προσέξτε ότι αυτό το πύρινο ξίφος ήταν περιστρεφόμενο για να εμποδίζει την είσοδο από κάθε πλευρά προς το δένδρο της ζωής. Αν δεν γυρνούσε προς κάθε πλευρά – αν άφηνε κάποιο μονοπάτι ελεύθερο – ο Αδάμ θα είχε τρυπώσει μέσα από αυτό το μονοπάτι και θα κατάφερνε να φθάσει μέχρι το δένδρο της ζωής. Μάταια όμως! Οποιο δρόμο κι’ αν δοκίμασε, μυστικό, στενό, απότομο και δύσκολο, όσο αθόρυβα κι’ αν προσπάθησε να γλιστρίσει μέσα, βρήκε μπροστά του το πύρινο ξίφος που έμοιαζε να του λέει “Πώς μπορεί να δικαιωθεί ο άνθρωπος μπροστά στον Θεό; Από τα έργα του νόμου δεν μπορεί να δικαιωθεί καμιά σάρκα”. Ο Αδάμ θάπρεπε να παραιτηθεί από τις μάταιες προσπάθειές του να βρει το δρόμο του στη ζωή. Γιατί εκ φύσεως ο άνθρωπος δεν έχει πρόσβαση στο Θεό.

Ο Χριστός όμως λέει: “Εγώ είμαι η οδός”. Στον ψαλμό 16 λέει, “το δρόμο με μαθαίνεις της ζωής”. Κανείς δε μπορεί να βρει μόνος του το δρόμο της ζωής. Ο Χριστός όμως λέει: “Το δρόμο με μαθαίνεις της ζωής. Αμέτρητη χαρά είν’ η παρουσία σου, απόλαυση, στα δεξιά σου αιώνια”. Ο Χριστός λυπόταν για τα “τέκνα του Αδάμ” που μάταια πάλευαν να βρουν το δρόμο για να επιστρέψουν στον παράδεισο του Θεού, γι’ αυτό άφησε τον κόλπο του Πατέρα, μόνο και μόνο για να μας ανοίξει το δρόμο προς τον Πατέρα.

Πώς το έκανε αυτό; Το έκανε ξεφεύγοντας από το άγρυπνο περιστρεφόμενο ξίφος; Οχι, γιατί αυτό περιστρεφόταν προς κάθε κατεύθυνση. Χρησιμοποίησε τη θεϊκή Του εξουσία προστάζοντας τη φλογισμένη λεπίδα να απομακρυνθεί; Οχι, γιατί αυτό θα αποδυνάμωνε το νόμο του Πατέρα Του, αντί να τον δοξάσει. Εγινε λοιπόν άνθρωπος στην δική μας θέση – ναι, έγινε αμαρτία. Ο Θεός έβαλε επάνω Του την ανομία όλου του κόσμου. Πήρε τη θέση μας και αντιμετώπισε τη φλογισμένη ρομφαία – έπεσε στην κοφτερή λεπίδα της. Επειδή θυμήθηκε τα λόγια του προφήτη που λέει : “Ο Κύριος του σύμπαντος λέει: Σήκω ξίφος και χτύπα το βοσκό μου, που τον έκανα συνεργάτη μου”

Και τώρα, αφού η φλογισμένη λεπίδα είναι πια στα πόδια του Λυτρωτή εσύ, ο πλέον αμαρτωλός – όποιος κι’ αν είσαι – ότι κι’ αν είσαι – μπορείς πια να μπεις στον παράδεισο χάρη στο πληγωμένο Του σώμα. Μπορείς να έχεις πρόσβαση στον παράδεισο του Θεού, να φας από το δένδρο της ζωής, και να ζήσεις αιώνια. Ελα γρήγορα, μη διστάζεις, γιατί Εκείνος είπε: “Εγώ είμαι η οδός”.

Το ίδιο μάθημα, ότι δηλαδή ο άνθρωπος από τη φύση του δεν μπορεί να πλησιάσει τον Πατέρα, το δίδαξε πολύ παραστατικά και στο Μωϋσή και τον λαό Ισραήλ.

Οταν ο Θεός συγκατένευσε να κατοικήσει ανάμεσα στον λαό Ισραήλ κατοίκησε με το δικό Του τρόπο στον πλέον άγιο απ’ όλους τους εσωτερικούς χώρους του Εβραϊκού ναού. Το ορατό σημάδι της παρουσίας Του βρισκόταν ανάμεσα στα χερουβίμ, και σύμφωνα με την περιγραφή που έχουμε ήταν ένα φως απρόσιτο και γεμάτο δόξα. Αλλού περιγράφεται σαν ένα σύννεφο που γέμιζε το ναό. Αυτό όμως το εσωτερικό μέρος, τα άγια των αγίων (ή απόκρυφο μέρος όπως περιγράφεται στους Ψαλμούς) το χώριζε από τα άγια μια κουρτίνα, ένα παραπέτασμα. Κανείς, εκτός από τον Αρχιερέα, δεν μπορούσε να περάσει πίσω απ’ αυτό, γιατί θα πέθαινε. Ο Αρχιερέας έμπαινε σ’αυτό το μέρος μια φορά το χρόνο και όχι χωρίς αίμα θυσίας. Καμιά περιγραφή δεν μπορεί να εκφράσει καλύτερα το γεγονός ότι η είσοδος στα άγια των αγίων δεν ήταν ελεύθερη. Κανένας αμαρτωλός δε μπορεί να βρεθεί στην παρουσία του Θεού.

Ο Χριστός όμως λέει: “Εγώ είμαι η οδός”. Ο Χριστός λυπήθηκε για το γεγονός ότι είμασταν αποκλεισμένοι από τα άγια των αγίων – από την παρουσία του Θεού. Ηξερε από τη δική Του πείρα ότι εκεί υπήρχε η τέλεια χαρά. Τι έκανε λοιπόν για να μας ανοίξει το δρόμο; Τράβηξε το παραπέτασμα έτσι ώστε εμείς να τρυπώσουμε στην παρουσία του Πατέρα μυστικά και εύκολα ; Οχι! Πρόσφερε τον εαυτό Του θυσία για να ικανοποιήσει τη θεία δικαιοσύνη και να μας συμφιλιώσει με τον Θεό. “Είπε, τετέλεσται. Εγειρε το κεφάλι και παρέδωσε το πνεύμα…. Τότε το καταπέτασμα του ναού σκίστηκε στα δύο, από πάνω ως κάτω”. Τελείωσε! Η τιμωρία του νόμου πληρώθηκε. Οι απαιτήσεις του νόμου εκπληρώθηκαν. Ο δρόμος τελείωσε. Το παραπέτασμα σκίστηκε από πάνω μέχρι κάτω! Ούτε ένα κουρέλι απ’ αυτό το φρικτό παραπέτασμα δεν υπάρχει πια ανάμεσα σε μας και τον Πατέρα. Ο πιο αμαρτωλός, ακόμα και ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου, έχει πλέον την ελευθερία να περάσει απ’ αυτό το σκισμένο παραπέτασμα, κάτω από το άγρυπνο μάτι του Θεού για να κατοικήσει στα άδυτα του ναού Του, να θεωρεί την ομορφιά Του και να ζει μέσα σ’αυτόν.

Είναι αυτός ο τρόπος με τον οποίο έρχεσαι στον Πατέρα; Ο Χριστός λέει: “Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή. Κανείς δεν πάει κοντά στον Πατέρα εκτός αν περάσει από μένα”. Αν επιμένεις να περπατάς στο δικό σου μονοπάτι, όποιο κι’ αν είναι αυτό, δάκρυα, τιμωρία, υποσχέσεις για αλλαγή, ή ελπίδα ότι ο Θεός δεν θα κρίνει πολύ αυστηρά, αν δεν είσαι προετοιμασμένος θα ανακαλύψεις την ημέρα της κρίσης ότι το ξίφος των χερουβίμ ήταν περιστρεφόμενο, και ότι τελικά έμεινες έρμαιο στο “καταναλίσκον πυρ”.

Αν υπάρχει όμως κάποιος που δε βρίσκει ειρήνη στα δικά του μονοπάτια αυτοδικαίωσης, αν υπάρχει κάποιος που νομίζει ότι έχει χαθεί στο μονοπάτι που διάλεξε, ο Χριστός λέει “εγώ είμαι η οδός” όπως λέει κάπου αλλού “εγώ είμαι η θύρα”. Είναι ένας γεμάτος, ελεύθερος και ανοικτός δρόμος, δρόμος για αμαρτωλούς. Γιατί να περιμένεις ακόμα; Κάποτε υπήρχε ανάμεσα σε σένα και τον Θεό ένας τοίχος που σας χώριζε. Ο Χριστός όμως τον γκρέμισε. Ο Θεός ήταν κάποτε θυμωμένος. Ο θυμός Του όμως απομακρύνθηκε από το ευλογημένο Του μονοπάτι. Ο Χριστός τον ικανοποίησε απόλυτα.

ΙΙ. Ο Χριστός είναι η Αλήθεια. Ολόκληρη η Αγία Γραφή, αλλά και η εμπειρία μαρτυρούν ότι από τη φύση μας αγνοούμε την αλήθεια. Υπάρχουν χωρίς αμφιβολία, πολλές αλήθειες που ένας άνθρωπος χωρίς αναγέννηση γνωρίζει. Μπορεί να γνωρίζει τις αλήθειες των μαθηματικών και της επιστήμης, μπορεί να γνωρίζει πολλές από τις κοινές, καθημερινές αλήθειες. Κάποιος όμως που δεν έχει αναγεννηθεί είναι βέβαιο ότι δε γνωρίζει την αλήθεια, γιατί ο Χριστός είναι η αλήθεια. Ο Χριστός είναι η κεντρική πέτρα της αψίδας της αλήθειας. Τραβήξτε το “κλειδί” μιας αψίδας και αυτό που θα μείνει θα είναι ένας σωρός από ερείπια. Οι ίδιες πέτρες που αποτελούσαν την αψίδα είναι ακόμη εκεί λειασμένες, αλλά ανακατεμένες, ακατάστατες, χωρίς καμιά άκρη. Με τον ίδιο τρόπο, χωρίς τον Χριστό ολόκληρο το οικοδόμημα της αψίδας μπορεί να είναι εκεί. Κείτεται όμως σωριασμένο στη γη χωρίς συνοχή, χωρίς τάξη, χωρίς άκρη. Ο Χριστός είναι η αλήθεια. Αν βγάλετε τον ήλιο από το ηλιακό μας σύστημα, θα προκληθεί τεράστια σύγχυση στην τροχιά των πλανητών. Οι πλανήτες δε θα πάψουν να υπάρχουν. Οι αντικρουόμενες όμως δυνάμεις τους θα τους παρασύρουν από δω και από κει, και η μία σφαίρα θα συγκρούεται με την άλλη σε μια ατέλειωτη σύγχυση. Με τον ίδιο τρόπο, αν βγάλετε τον Χριστό από το σύστημα της αλήθειας, θα προκληθεί σε αυτό μεγάλη σύγχυση. Οι αλήθειες δε θα πάψουν να υπάρχουν στο μυαλό του ανθρώπου. Θα είναι όμως ένα κουβάρι χωρίς άκρη. Γιατί “η ζωή των ασεβών είναι σαν το σκοτάδι. Δεν ξέρουνε που θα σκοντάψουν”. Οταν ο Χριστός αποκαλυφθεί στην ψυχή σου, άφησε το Πνεύμα του Θεού σου Τον αποκαλύψει, τότε θα γνωρίσεις όχι μια αλήθεια, αλλά την αλήθεια. Βάλε την κεντρική πέτρα στην αψίδα της αλήθειας. Δώσε στον ήλιο την θέση που του ανήκει στο πλανητικό σύστημα. Η αλήθεια γίνεται τότε αληθινή και χρήσιμη.

Αν γνωρίζεις τον Χριστό, γνωρίζεις την αλήθεια σε σχέση με τον Θεό. Εδωσε ο Θεός τον Υιό Του να πεθάνει για μας. Αν πιστεύεις στον Χριστό δεν υπάρχει πια καμιά κατάκριση για σένα. Ο Θεός είναι ο Πατέρας σου, και ο Θεός είναι αγάπη.

Εχεις γνωρίσει τον Χριστό που είναι η αλήθεια; Εχει αποκαλυφθεί σε σένα με το Πνεύμα του Θεού; Τότε ασφαλώς θα γνωρίζεις πόσο αληθινό είναι το γεγονός ότι σ’ Αυτόν “είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης” ότι αυτός είναι “το Αλφα και το Ωμέγα” η αρχή και το τέλος ολόκληρης της γνώσης. Αν όμως δεν έχεις γνωρίσει τον Χριστό, τότε δεν γνωρίζεις τίποτα ακόμη απ’ όλα αυτά που θάπρεπε να ξέρεις. Η γνώση σου ολόκληρη είναι σαν ένα ηλιακό σύστημα χωρίς ήλιο. Τι θα σε ωφελήσει στην αιωνιότητα η γνώση όλου του κόσμου, τα γεγονότα της ιστορίας ή η έντονη πολιτική ζωή της σύντομης επίγειας ζωής σου; Δεν ξέρεις ότι αυτή η γνώση σου θα μετατραπεί σε όργανο βασανισμού στην κόλαση; Τότε θα μετανοιώσεις γιατί αφιέρωσες τόσο πολύ χρόνο στο να διαβάζεις την εφημερίδα σου σε σχέση με τον χρόνο που αφιέρωσες στην Αγία Γραφή. Θα λαχταράς να είχες χρησιμοποιήσει όλη την εξυπνάδα σου και όλη τη γνώση σου για να γνωρίσεις τον Σωτήρα που είναι η αιώνια ζωή.

ΙΙΙ. Ο Χριστός είναι η ζωή. Ολόκληρη η Αγία Γραφή διακηρύττει ότι είμαστε εκ φύσεως νεκροί ως προς την αμαρτία και τα ανομήματα, ότι είμαστε τόσο ανίκανοι να περπατήσουμε στον κόσμο με αγιότητα, όσο ανίκανος είναι ένας νεκρός να σηκωθεί και να περπατήσει.

Τόσο η Αγία Γραφή όσο και η εμπειρία αποδεικνύουν ότι είμαστε εκ φύσεως νεκροί λόγω της ανομίας μας και της αμαρτίας μας. Αυτός όμως δεν είναι ένας θάνατος που μας καθιστά εντελώς ανενεργούς, γιατί περπατούμε σύμφωνα με την πορεία αυτού του κόσμου, σύμφωνα με “τον άρχοντα των πονηρών δυνάμεων που βρίσκονται ανάμεσα σε ουρανό και γη, στο σατανικό πνεύμα που εξακολουθεί να εξουσιάζει όσους δεν υπακούν στο Θεό”.

Αυτή την αλήθεια την διδασκόμαστε πολύ παραστατικά από την όραση του προφήτη Ιεζεκιήλ. Το Πνεύμα τον μετέφερε στο κέντρο μιας ανοικτής πεδιάδας, που ήταν γεμάτη από ξερά κόκαλα. Καθώς τριγύριζε ανάμεσά τους διαπίστωσε ότι ήταν πάρα πολλά. Και όλα τους εντελώς ξερά!

Ακριβώς αυτή είναι η εικόνα που έχει κάθε παιδί του Θεού για τον κόσμο. Τα ξερά κόκαλα είναι πολλά, και όλα τους είναι ξερά. Και αναρωτιέται ακριβώς αυτό που ο Θεός ρώτησε τον Ιεζεκιήλ. “Μπορούν να γίνουν ζωντανοί άνθρωποι αυτά τα κόκαλα;” Ναι, φίλε μου, μπορούν. Αυτό άλλωστε δεν μας διδάσκει και η εμπειρία; Είναι αλήθεια ότι οι νεκροί δεν ξέρουν ότι είναι νεκροί. Κι’ όμως αν ο Κύριος αγγίξει την καρδιά σου θα το ανακαλύψεις. Προφητεύουμε σε ξερά κόκαλα, γιατί αυτή είναι η μέθοδος του Κυρίου. Καθώς προφητεύουμε μεταδίδουμε πνοή. Εξέτασε λοιπόν τη ζωή σου. Εξέτασε πώς πορεύτηκες σύμφωνα με τις επιταγές του κόσμου. Περπάτησες πάντα με το ρεύμα του κόσμου; Ποτέ αντίθετα; Εξέτασε την καρδιά σου και δες πως έχει στραφεί ενάντια σε όλες τις εντολές του Κυρίου.. Προσπάθησες πολλές φορές να τηρήσεις τις εντολές του Θεού, προσπάθησες να αποφύγεις τις άνομες επιθυμίες, ή να εμποδίσεις τη γλώσσα σου να προφέρει λόγια οργής, ή πικρίας ή καταλαλιάς, προσπάθησες να προφυλάξεις την καρδιά σου από αισθήματα ζήλιας, μίσους ή απληστίας – αν προσπάθησες ποτέ – και φαντάζομαι ότι πολλοί από σας το έχετε προσπαθήσει, και ανακαλύψες ότι ήταν αδύνατο. Ηταν σαν να είσαι νεκρός και να προσπαθείς να σηκωθείς. Επρεπε να παλέψεις με τον ίδιο σου τον εαυτό. Είσαι νεκρός – δεν έχεις καινούργια ζωή, που είναι η αναγέννηση. Μην απορείς που σου λέμε ότι πρέπει να αναγεννηθείς. Πρέπει να ενωθείς με τον Χριστό γιατί ο Χριστός είναι η ζωή.

Αν υποθέσουμε ότι ένα νεκρό πόδι μπορεί να ενωθεί με ένα ζωντανό σώμα, τόσο τέλεια ώστε όλοι οι μυς να μπορούν να δεχθούν τα ποτάμια του ζωντανού αίματος, να ενωθεί κόκαλο με κόκαλο, τένοντας με τένοντα, νεύρο με νεύρο, τότε το πόδι, αν και νεκρό μέχρι τότε, θα αποκτήσει ζωή. Μέχρι τότε ήταν κρύο, άκαμπτο, ανίκανο να κινηθεί, εντελώς άχρηστο. Τώρα είναι ζεστό, εύκαμπτο, γεμάτο ζωή και κίνηση. Είναι ένα ζωντανό πόδι, επειδή ενώθηκε με αυτό που ήταν ζωή.

Αν υποθέσουμε ότι μια μαραμένη κληματόβεργα ενώνεται με ένα ζωντανό κλήμα, τόσο τέλεια έτσι ώστε όλοι οι χυμοί από το ζωντανό κλήμα να περάσουν σ’αυτό, δεν το βλέπεις ότι το μαραμένο κλαδί, αν και νεκρό μέχρι τότε, θα αποκτήσει ζωή; Αυτό που ήταν νεκρό, μαραμένο και χωρίς καρπό, τώρα είναι γεμάτο χυμούς, ζωή, ενέργεια. Είναι ένα ζωντανό κλαδί, γιατί έχει ενωθεί με το κλήμα που είναι η ζωή του. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ο Χριστός είναι η ζωή για κάθε ψυχή που στηρίζεται σ’ Αυτόν. Αυτός που είναι ενωμένος με τον Κύριο, είναι ένα πνεύμα.

Νοιώθεις ότι η ψυχή σου είναι σαν το νεκρό πόδι – κρύα, σκληρή, ανίκανη να κινηθεί, φθαρμένη; Ακούμπησε στον Χριστό – ενώσου με αυτόν με πίστη και θα γίνεις ένα πνεύμα μ’ Αυτόν, θα ζεσταθείς, θα αποκτήσεις ζωή και ενέργεια στην υπηρεσία του Θεού.

Μοιάζει η καρδιά σου με το μαραμένο κλαδί – ξερή, άκαρπη, μαραμένη, χωρίς φύλλα; Ακούμπησε στον Χριστό, γίνε ένα μ’ Αυτόν και το πνεύμα σου θα γίνει ένα με το δικό Του. Τότε θα ανακαλύψεις στ’ αλήθεια ότι ο Χριστός είναι η ζωή. Η ζωή σου θα κρυφτεί μαζί με του Χριστού στον Θεό. Τότε θα μπορείς να λες, “τώρα πια δε ζω εγώ, αλλά ζει στο πρόσωπό μου ο Χριστός. Κι’ η τωρινή σωματική μου ζωή είναι ζωή βασισμένη στην πίστη μου στον Υιό του Θεού, που με αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη μου”.

Φίλε μου, ο μόνος τρόπος για να γίνεις άγιος είναι να ενωθείς με τον Χριστό. Κι αν το έχεις ήδη κάνει αυτό, και αισθάνεσαι ότι είσαι αναπαυμένος, θυμήσου ότι αυτό σου συμβαίνει επειδή κρατάς το χέρι του Χριστού. “Μείνετε ενωμένοι μαζί μου, τότε θα ‘μαι κι εγώ ενωμένος μαζί σας … για να δίνετε άφθονο καρπό γιατί χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε”.

 193 total views,  1 views today

Print Friendly, PDF & Email

Ευαγγελική Εκκλησία της Ελλάδος